ارزیابی دو جنبه دارد که کنار هم کار میکنند: آنچه قابل فرموله شدن است را سیستم حساب میکند، و آنچه نیاز به تشخیص دارد را کارشناس — در چند سطح تخصصی و با نظر ناظران مشورتی.
خروجی ارزیابی سه راه دارد: تأیید و ورود به صف انتشار، برگشت برای اصلاح، یا رد و بایگانی. آستانهی قبولی، محورها و وزنها همگی قابل پیکربندیاند — نه در کد، در پنل.
این سطح جای «گیت تکی هیئتمدیره»ی سند مرجع را با یک سازوکار کامل امتیازدهی پر میکند — شفاف، مستند و قابل دفاع.
دو جریان ارزیابی که به یک تصمیم میرسند — کمی سیستمی در کنار کیفی کارشناسی.
در سند مرجع، تأیید طرح یک اتفاق بود: ارائه به هیئتمدیره و ثبت نتیجه. این مدل برای تصمیمهای مالی سنگین ناکافی است — نه معیار مشخصی دارد، نه ردّ نظر کارشناسان مختلف قابل ردیابی است و نه شفافیت تصمیم قابل دفاع.
مدل این سند ارزیابی را به یک سازوکار تبدیل میکند: معیارهای کمی همیشه یکسان اجرا میشوند، نظرهای کیفی با دلیل ثبت میشوند، و نتیجهی هر پرونده یک «گزارش ارزیابی» کامل است که برای مدیران و ناظران قابل مرور است.
محورها، وزنها و آستانهی دقیق باید با ذینفعان نهایی شود — سند برای این ساختار، قاب آماده دارد نه عدد ثابت.