بسیاری از تصمیمهای ملکی قابل فرموله شدن نیستند: کیفیت موقعیت، آیندهی منطقه، وضعیت محله، ریسکهای محلی، جذابیت طرح. اینها نیاز به «تشخیص کارشناس» دارند — و تشخیص یک نفر کافی نیست.
ارزیابی کیفی در چند سطح تخصصی انجام میشود: کارشناس هر سطح روی محورهای تخصص خودش نظر و امتیاز میدهد و ترکیب وزنی این امتیازها، نمرهی کیفی پرونده را میسازد.
هر طبقه یک سطح کارشناسی — نظر هر سطح روی محورهای خودش، با دلیل و مستند.
هر پرونده را چند نفر میبینند، ولی هرکسی فقط در محور تخصص خودش. نه کارشناس فنی دربارهی حقوقی نظر میدهد، نه حقوقی دربارهی بازار. این جداسازی، امتیاز را از «جمعبندی کلی» به «ارزیابی تخصصی» تبدیل میکند.
همه نظرها با دلیل و مستند ثبت میشوند — نه فقط یک عدد. وقتی کارشناس مسئول تصمیم میگیرد، جلوی چشمش همهی دلایل است؛ و وقتی مدیر میپرسد چرا، مسیر کامل قابل بازخوانی است.