اینجا چهرهی عمومی سامانه است و باید مثل یک سایت جذاب و روان طراحی شود — نه مثل ادامهی پنل اداری. کاربر عمومی با این صفحات حرف میزند و جذابیت بصری و سهولت استفاده در آن تعیینکننده است.
اما انتشار فقط «زیبایی» نیست: رؤیت هر طرح ساختار ماتریسی دارد — مدیر تعیین میکند چه کسی چه چیزی را ببیند، سیستم بر اساس دادهی فیلدها کنترل میکند، و خود کاربر با علاقهمندیهایش پیشنهاد میگیرد.
مرز دادهای سخت هم اینجاست: اطلاعات داخلی پرونده — مالک فعلی، بهای تمامشده، مذاکرات، نظرات کارشناسان — هرگز به صفحهی عمومی نمیرسد.
هر طرح منتشرشده در مرکز — چهار جزء که چهرهی عمومی آن را میسازند.
سامانه در واقع دو محصول است که از یک دیتابیس تغذیه میشوند. سطوح ۱، ۲، ۴ و ۵ یک اپلیکیشن عملیاتی داخلیاند: پنلها، کارتابلها، فرمها — طراحیشده برای سرعت، دقت و کار روزمرهی کارکنان. سطح ۳ یک سایت عمومی است: طراحیشده برای اعتماد، وضوح و جذابیت.
مقصر پنهانکردن این تفاوت، یکی از ضعفهای اصلی سند مرجع بود — یک قالب برای همهی کاربران. در مدل این سند، چهرهی عمومی یک پروژهی UI/UX مستقل است با هویت بصری و استاندارد تجربهی کاربری خودش.
پیشفرض رؤیت فیلدها در انتشار «بسته» است — هر فیلدی که باید دیده شود، آگاهانه برای نمایش انتخاب میشود، نه برعکس.