سطح سوم زنجیره — سایت عمومی

انتشار — چهره‌ی عمومی سامانه

اینجا چهره‌ی عمومی سامانه است و باید مثل یک سایت جذاب و روان طراحی شود — نه مثل ادامه‌ی پنل اداری. کاربر عمومی با این صفحات حرف می‌زند و جذابیت بصری و سهولت استفاده در آن تعیین‌کننده است.

اما انتشار فقط «زیبایی» نیست: رؤیت هر طرح ساختار ماتریسی دارد — مدیر تعیین می‌کند چه کسی چه چیزی را ببیند، سیستم بر اساس داده‌ی فیلدها کنترل می‌کند، و خود کاربر با علاقه‌مندی‌هایش پیشنهاد می‌گیرد.

مرز داده‌ای سخت هم اینجاست: اطلاعات داخلی پرونده — مالک فعلی، بهای تمام‌شده، مذاکرات، نظرات کارشناسان — هرگز به صفحه‌ی عمومی نمی‌رسد.

هر طرح منتشرشده در مرکز — چهار جزء که چهره‌ی عمومی آن را می‌سازند.

نشانه «ورود» = رفتن به لایه عمیق‌تر·گره‌های بدون نشانه = محتوای همین لایه·مکث روی هر گره = نمایش حاشیه‌ها
نشانگر را روی هر گره ببرید تا حاشیه‌ها و جزئیات آن نمایان شود.

دو چهره‌ی سامانه — تفاوت بنیادین طراحی

سامانه در واقع دو محصول است که از یک دیتابیس تغذیه می‌شوند. سطوح ۱، ۲، ۴ و ۵ یک اپلیکیشن عملیاتی داخلی‌اند: پنل‌ها، کارتابل‌ها، فرم‌ها — طراحی‌شده برای سرعت، دقت و کار روزمره‌ی کارکنان. سطح ۳ یک سایت عمومی است: طراحی‌شده برای اعتماد، وضوح و جذابیت.

مقصر پنهان‌کردن این تفاوت، یکی از ضعف‌های اصلی سند مرجع بود — یک قالب برای همه‌ی کاربران. در مدل این سند، چهره‌ی عمومی یک پروژه‌ی UI/UX مستقل است با هویت بصری و استاندارد تجربه‌ی کاربری خودش.

مرز داده‌ای — چیزی که هرگز منتشر نمی‌شود

  • مالک فعلی و جزئیات مالکیت — در پرونده می‌ماند، به صفحه‌ی عمومی نمی‌رسد.
  • بهای تمام‌شده، مذاکرات و وضعیت داخلی تأمین ملک.
  • نظرات کارشناسان، ناظران و گزارش ارزیابی.
  • هر فیلدی که مسئول انتشار به‌صورت دستی «داخلی» علامت بزند.
قاعده

پیش‌فرض رؤیت فیلدها در انتشار «بسته» است — هر فیلدی که باید دیده شود، آگاهانه برای نمایش انتخاب می‌شود، نه برعکس.

پیوندهای عرضی — مسیرهای مرتبط در درخت